Top Tamil Love Kavithai Lyrics (2025) – புதிய காதல் வரிகள் & கவிதைகள்

என் கேள்விகள் எல்லாம் சுவரில் மோதித் திரும்புகின்றன; உன் மௌனம் மட்டும் தான் பதிலாக மிஞ்சுகிறது. இந்த காதல் தோல்வி, என் தவறா இல்லை உன் தயக்கமா?

நாம் நடந்த பாதைகளில் நான் மட்டும் நடக்கிறேன்; துணைக்கு உன் நினைவுகள் தந்த பிரிவின் வலி மட்டும். இரவு நேரங்களில் என் நிழல் கூட உன்னை தேடி தவிக்கிறது.

விழியோரம் வழியும் கண்ணீர் துளிக்குத் தெரியும், மறக்க நினைக்கும் ஒவ்வொரு நொடியும் உன் நினைவுகள் எப்படி வதைக்குமென்று. உன் சிரிப்பும், உன் வார்த்தைகளும் இன்னும் என் மனதில் ஒலிக்கின்றன.

உன் பெயரை அழைக்காமல் ஒரு நாள் கூட முடியவில்லை; உன் நினைவுகள் மறக்க ஒரு வாழ்கை போதும் என நினைக்கவில்லை. இந்த பிரிவின் வலி என் உயிரின் ஓசை. உன் பிரிவில் என் நிழலும் தனிமையில் அழுகிறது.

நீ இல்லாத வாழ்கை முழுமையாக வெறுமை தான்; ஆனால் அந்த வெறுமையில் நான் என்னை மீண்டும் கண்டேன். உன் நினைவுகள் வலியாக இருந்தாலும் நாளைய நம்பிக்கைக்கு வழிகாட்டும்.

நாம் பேசாத நாட்களில் உன் நினைவுகள் மட்டும் பேசின. நீ என்னை விட்டு சென்றது இல்லை, நான் உன்னை விட முடியாமல் போனது தான் உண்மை.

கண்ணை மூடினாலும் நீ, கல்லை தொட்டாலும் நீ, நீ இல்லாத நேரம் கூட நினைவுகளால் நிரம்பியதே என் நாள்.

அந்த இரவில் தூக்கம் வரவில்லை, புரிந்தது உன்னால்தான் அல்ல — உன்னை எண்ணாத ஒரு நொடியும் வஜ்ரக்கல் போல இரவில் இருந்தது.

கண்ணால் மட்டும் காதல் தெரிவிக்க முயற்சி, வார்த்தை மௌனமாக மாறும் போது, நீண்ட நாள் கழித்து காதலை சொல்லாததற்கே நான் நிழலாகி விட்டேன்.

நீ சென்றது கடந்தது, நீ வந்தாலோ? என்பதற்காக வேண்டாம் என இருந்த எல்லா நினைவுகள் இப்போதும் எனைக் கேட்கின்றன – “இன்னும் நீயா அதே இடத்தில்?”

கண்ணின் வழியே கடந்து சென்ற காதல், இன்று கண்மூடுகிறேன், பிறகும் நீ எதிரில் தோன்றுகிறாய். காதல் முடிந்த பின்பும் நினைவுகள் தொடங்குகின்றன.

சொல்ல முடியாத உணர்வுகள் சில கண்ணீரில் மட்டும் தெரிகின்றன; நான் பேசவும் முடியவில்லை, நீ புரிந்துகொள்ளவும் இல்லை. இதுவே என் காதல் தோல்வியின் வரி.

நீ பேசாமல் போன நாளில், நான் காத்திருந்தேன் எனை இழக்காமல். ஆனால் என் மௌனம் தொந்தரவு அனுப்பியிருந்ததா? காதல் தோல்வி என்றால் அனைத்தும் தவம் போலவே!

“முடிக்கலாம்” என்றாய், அந்த வார்த்தையின் பின்வரும் புள்ளி என் வாழ்க்கையின் நிரந்தரம் ஆனது. ஒரு வார்த்தை பூரணமான பிரிவாக மாறியது.

வாழ்க்கையில் பிரிந்தோம், ஆனாலும் கனவில் கூட நீ என் அருகில். உண்மையில் செய்வதற்குள் முடிந்த காதல் புதிதாக கனவுகளில் விரிகிறது.

என் இதயம் எழுத துடிக்கும் வார்த்தைகளுக்கு, உன் பெயர் ஆரம்பம், உன் புன்னகை முடிவு. இந்தக் கவிதை என் உயிரின் மொழியாகிறது.

காதலின் அழகு காலத்தால் அழியவில்லை, ஆனால் பிரிவின் வலி கண்ணீரால் அழிக்கப்பட்டது. உள்ளத்தில் பேசும் கவிதைகள் வெளியில் உலகம் அறியவில்லை.

வார்த்தைகளால் மட்டும் இல்லை, விழியோட்டத்தில் தெரிகிறது காதல். ஒவ்வொரு மௌனமும் என் இதயத்தில் கவிதையை எழுத்தது.

நான் உன்னுடன் ஏற்கெனவே வாழ்ந்தபோனேன், நீ வராமல் போனாலும் என் காதல் வாழ்ந்தது. இது உண்மை… ஆனால் ஒருதலை காதலாய் முடிந்தது.

வழிகள் மாறியும், கண்ணின் வழியே உன்னை அணைக்க முயல்கிறேன். இன்று கூட காத்திருக்கும் காதல் வரிகளே என் கவிதையில் பூக்கின்றன.

உன்னுடன் ஒரு காதல் உருவானது, அதை என் இதயத்தில் மட்டும் வளர்த்தேன். நீ அறியாமலே உயிரோடு வைத்த காதலை மறக்க முடியாமல் தவிக்கிறேன்.

உன் நினைவுகள் எழுதிய கவிதைகள் இரவுகளில் கனவுகளாக மாறிக்கொண்டிருக்கின்றன. நீ இல்லையென்றாலும், உன் குரல் என் வரிகளில் ஒலிக்கிறது.

உன்னை இழந்தது தவறு இல்லை, அதை மறக்க முடியாமல் போனதே பெரிய வலி. நீ தொலைந்தாலும், உன் நினைவுகள் வழிகாட்டியாய் தொடர்கின்றன.

உண்மை காதல் உரிமை தேடும், மௌனத்தில் வாழ்க்கையை மீட்டெடுக்கும். தொடர்பு இல்லையென்றாலும், இதயத்தின் அழுத்தத்தில் காதல் வாழ்கிறது.

ஒவ்வொரு வரியிலும் நீதான் தோன்றுகிறாய். என் வார்த்தையின் ஒவ்வொரு துளியிலும் ஆழம் நிரம்பியிருக்கிறது – அதுவே காதலின் பூரணத்தன்மை.

நீ ஒதுங்கினாலும், நான் கைவிட்டதில்லை. போராட்டத்திலும் என் அன்பு நிலைத்திருந்தது, அது தான் என் வெற்றி.

நீ எழுதிய கடிதங்கள் சிதைந்தாலும், அவை என் உள்ளத்தில் சுடராய்ச் எரிகின்றன. காதல் மறைந்தாலும், நினைவுகள் வாழ்கின்றன.

உன் பெயரை தினமும் என் நெஞ்சம் சொல்லுகிறது. வார்த்தைகள் இல்லாமலேயே இதயம் உன் அன்பை அமைதியாகச் சொல்கிறது.

நிலை மாறினாலும் நம்பிக்கை குறைவில்லா காத்திருப்பு என் வாழ்வில் பாடலாய் உள்ளது. நீ திரும்பிய நாள் விழிகள் சொர்க்கம் காணும்.

நீ திரும்பவில்லை என்றாலும், சுயமரியாதை என்னை விட்டுவிடவில்லை. அன்போடு இருந்தது, விருப்பமுடன் இல்லை.

ஒன்றாகத் தொடங்கியது, தனிமையில் முடிந்தது. பாதையின் நடுவே நீ குறைந்தாய், முழுமையை நான் மட்டும் எடுத்துச் சென்றேன்.

எல்லாவற்றிற்கும் இடமளிக்கலாம், மன்னிப்பு கூட காதலை மீட்டெடுக்கும் வலி. நீ திரும்பினால் என் கதவுகள் திறந்தே இருப்பது உறுதி.

அந்த இடம் வெறுமையால் நிரம்பியது நீ இல்லாத நிலைதான் எனக்குள் பெரிதாய்ப் பதிந்தது. வெளிப்படையாக இருந்தாலும் அந்த இடம் கசப்பாகவே இருந்தது.

தேவையற்ற வார்த்தை ஒரு காயமாக ஆனது. அது மெல்ல மௌனமாகிப் போனாலும் உள்ளத்தில் அடங்கவில்லை.

நான் எதிர்பார்த்தேன், நீ மௌனத்தில் மறைந்தாய். அதை ஒரு பதிலாக நான் ஒவ்வொரு நாளும் எதிர்கொண்டேன்.

நீ வந்தபோது நான் தயாராக இல்லை, நான் தயாரான போது நீ இல்லை. தாமதமான காதல் என்ற பேரில் நம் காதல் கண்ணீராகி விட்டது.

நீ என்னை பார்த்தது போலவே, நானும் நீதானா என்று பார்த்தேன். கண்ணாடி போல நம் காதல் பார்வைக்கு மட்டும் இருந்தது, பாசமாக இல்லை.

உண்மை கூறுவது எப்போது காரணமோடாகவே இருக்க வேண்டும். உணர்வு இல்லாமல் கூறப்படும் உண்மை பிரிவுக்கு வழி காட்டும் மருந்தாகும்.

நீ பேசிய நேரமும், நான் கேட்ட வார்த்தைகளும் எனது நினைவுகளில் இன்னும் ஒலிக்கின்றன. அந்த நாட்களை கனவில் வாழ்வதே என் நடக்கும் நிஜம் என்ற உண்மை.

நேரம் இல்லாமல் உன்னை நினைத்தேன்… துறக்க முடியாத நினைவுகளுடன் வாழ்ந்தேன். காலமின்றி நீ நடந்த காதல் என் உள்ளத்தில் நாள்தோறும் புதிதாகிறது.

நீ சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும், என் வாழ்க்கை புத்தகத்தில் ஒரு புதிய அத்தியாயமாக அமைந்தது. அதில் தவறும் இருந்தாலும், அது உணர்வாக்கம் போன்றது.

நீ கேட்டது மன்னிப்பு, நான் கொடுத்தது நேசம்தான். வார்த்தைகளால் வலியானதை மௌனமாய் அழிக்க முயன்றேன்.

நான் காதலித்தது தவறு இல்லை, நானாக பின் வாங்கியதே உண்மை. நீ என் வாழ்க்கையில் இல்லை என்றாலும், நான் காவியம் எழுதினேன் கடந்த நினைவுகளால்.

நீ இன்று அருகில் இல்லையென்றாலும், நினைவுகளின் நடுவில் நீயே வாழ்கிறாய். உறவில் நீ இல்லையென்றாலும் உணர்வில் மட்டுமே நீயிருந்தாய்.

கண்ணீர் வார்த்தைகளை விட அதிகம் பேசும். அது வலியை அடக்கு ஆனால் நினைவுகளை அடைக்கவில்லை. அதை விட தவிர்க்கவே முடியவில்லை.

ஒரு வார்த்தையே இல்லாமல், உன் பார்வையின் அலை மட்டும் எனை நனைத்தது. அந்த முற்றிலும் மௌனமான நொடியில் நான் காதலுக்குள் விழுந்தேன்.

நீ சொன்னது உண்மைதானா? அல்லது காதலுக்குள் நான் சிக்கிய நிழலா? திறந்த இதயத்தில் இருந்தால் முழுமையான உண்மை புரிந்திருக்கும்.

ஒரு முறை “மன்னித்துவிடு” என்றிருந்தால், நம் கதையின் முடிவு வேறாக இருந்திருக்கும். பெரிய பிரிவுகள் சிருச்சி வார்த்தைகளால்தான் உருவானவை.

மௌனமான கண்களில் எப்படி இத்தனை கதைகள்? நீ சொல்கமாட்டாய்… ஆனால் உன் பிரிவுக்குப் பிறகு அவைகள் பேசத் தொடங்கின.

உன் நினைவுகள் நிறையாத பூக்கள் இல்லை, அவை வளர்ந்தது என் கவிதையின் மண்நில். நீ இல்லையென்றாலும், அவை மீண்டும் மீண்டும் மலர்கின்றன.

நீ இல்லாத நாட்களில், கண்கள் தான் பேசும் மொழி. உன் பதில் இல்லையென்றாலும், அதை எதிர்பார்த்து நான் உயிரோடு இருக்கிறேன்.

வந்ததற்கு ஒரு அர்த்தம் இருந்தது, சென்றதும் பூக்கவைக்கும் வலி. நீ இருந்த நாட்கள் எல்லாம் நெஞ்சுக்குள் சுடுகாடாக மாறிவிட்டது.

உண்மையில் தொலைந்திருந்தாலும், என்னுடைய கனவுகளில் நீயே வந்தாய். அந்த வரை உனக்கே உரியதாக நான் நிழலாகவே மாறிவிட்டேன்.

நம்பிக்கையின் உயிரடியில் நான் நாள்தோறும் வாழ்கிறேன். எதிர்பார்ப்பு என்னை அழிக்காத போதிலும் அது வாழ்கிறதா என்பது எனக்கு தெரியவில்லை.

கதவுகள் மூடப்படலாம், ஆனால் அதற்குள்ளே இருக்கும் மனது மட்டும் திறந்துதான் இருக்கும். நீ சொன்ன வார்த்தை போதுமானது — என் அமைதி கை விட்டுவிட்டது.

நம் இதயங்கள் இணைவதில்லை, ஆனாலும் வானத்தில் நீர் போல ஒன்றாகவே கலந்து விட்டோம். அந்த மேகத்தில் நான் மட்டுமே தூறுகிறேன்.

நீ இருந்த இடம் ஒரு நினைவு ஆகிவிட்டது. மீண்டும் அதே இடத்தில் நான் தேடினேன்… அந்த இடத்தில் அழைப்பு இல்லை, யார்மீதும் இல்லை… உன்மீதே!

அமைதி என்பது பேசப்படாத உணர்ச்சி. நீ கேட்டிருக்க வைக்க முடியவில்லை. அது என் தவறு அல்ல – நீக்கற்ற அன்பிற்கு மொழி இல்லை.

ஒரு சில நொடிகள் வாழ்க்கையே ஆகப்போகும். அதை மட்டும் மனதில் பதித்தால் போதும். நீ இருந்த ஒரு சிரிப்பே என் வாழ்நாளின் சந்தோசமாக மாறிவிட்டது.

நீ சொன்னது வார்த்தைகள் என்பது மட்டுமே ஒரு நாள் புரிந்தது. அது உணர்வு இல்லை, அது ஒரு வரி முடியும் பொய்வாக்கியம்.

ஒவ்வொரு நாளும் என் முன்னால் உலகம் அசையலாம், ஆனால் நான் தேடுவது ஒரு உயிர் துணை. நீதான் வருவாய் என நம்பிக்கையில் நான் கவிதைகள் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

தொலைவுகள் கடந்தாலும், உன் குரல் மட்டும் என் அருகில் ஒலிக்கிறது. காதல் என்பது சேரவேண்டிய இடத்தில் வாசல் தேடாமல் சேர்ந்துவிடுகிறது.

பழைய டைரியில் ஓர் பக்கம் திரும்பினேன், அந்த மஞ்சள் பக்கம் மட்டும் உன் எழுத்து வாசித்தேன். ஆண் கவிதை எழுதும் போது தான் அவளின் குரல் மீண்டும் பிறக்குகிறது.

நான் கேட்டேன், நீ பார்வையால் பதிலளித்தாய். ஆனால் என் இதயம் கேட்டதற்கான பதில் இன்னும் ஓர் “ஆம்” என்ற சொல்லில் தவிக்கிறது.

வெளியில் யாரும் கேட்கமுடியாது, ஆனால் என் இதயத்தின் ஓசை நீயாகவே இருக்கின்றாய். ஒவ்வொரு அடிக்கூட்சியிலும் உன் பெயர்தான் உச்சரிக்கப்படுகிறது.

நீ நண்பனா? காதலனா? அதை கூற மனம் தயங்குகிறது. நீ இல்லாத நாட்களிலும் நீ இருந்ததை போலவே நான் மகிழ்ந்து கொண்டேன்.

நேரம் என்னை விட்டு சென்றது, நீ மீண்டும் வரலாம் என்ற நம்பிக்கையோ அந்த நேரத்தை எதிர்நோக்கி காத்துக்கொண்டிருக்கிறது.

ஒரு பெண் மௌனமாக இருந்தால் அவள் பேச விரும்பவில்லை என்பதல்ல. அவள் உணர்ச்சி வாய்ந்தவள் என்பதற்கான அழகான நிரூபணம்தான் அது.

உன்னை எங்கு தேடினாலும், கண்ணீரில் தான் உன் உருவம் தெரிகிறது. அதில் தான் என் கவிதைகள் பிறக்கின்றன – அனாதியாக.

ஒரு நிமிடம் தான் பார்த்தாய், ஆனால் அந்த கணம் என் வாழ்க்கையை மாற்றியது. என் மனதில் நீ பதிந்து விட்டாய் என்பதனை நீயே அறிய முடியவில்லை.

என் கவிதையில் சந்தோசம் இல்லை, உன் நினைவின் கவலை மட்டும் உடனிருக்கிறது. நீ இன்றும் என் வரிகளில் பசியுடன் வாழ்கிறாய்.

பார்வையோடு தான் காதல் ஆரம்பிக்கிறது, ஆனால் மௌனம் உடன் தான் அது முடிகிறது. நீ என்னைப் பார்த்தாய், நான் உன்னை பார்த்தேன் — வார்த்தைகள் மட்டும் வீணாச் சென்றன.

அழகான ஆரம்பம்… வலி இல்லாத மணப்பெண் போன்று தோன்றிய காதல், இப்போது சுவாசமின்றி இருக்கிறது.

இரவு தூங்க முடிவதில்லை, நீ காலையில் நினைவில் இருந்து அழிகிறாய். ஒளி போல் வந்தாய், கோ shadow போய் விட்டாய்!

எதிர்காலம் பற்றி எழுத முடியவில்லை, எனக்கு நினைவுகள் தான் கவிதையே. அவை கடந்தாலும், விரல் தவறாது உன் பெயரை எழுதத்தான் செய்கிறது.

நீ தொட்டதில்லை, ஆனால் என் உள்ளத்தை தொட்டு வைத்தாய். அது போதுமானது… காதலின் ஆரம்பக்குறி.

நீ வந்து நின்றாய் — கவிதை எழுதாத நாளின் வாசலில். உன்னோடு பேசாத பக்கங்கள் கூட அப்போது பேசி விட்டன.

உன் குரல் மட்டும் ஒலிக்கிறது, அன்பு என்று கூறிய அந்த ஓசைவே இன்னும் என் காதுகளில் அதிருகிறது. உன்பின் மௌனம் கூட மீண்டும் காதலாய் இருக்கிறது.

நீயும் ஒரு தடவை கைநீட்டியிருந்தால், இப்போதும் காதல் இருக்க வாய்ப்பு இருந்திருக்கும். அது ஆனந்தவிழா அல்ல… அது உண்மையான உடன்பாடு.

நீ எனது ஆசையா? அதை நினைத்தால் அபூர்வம் போல் தோன்றுகிறது. என் ஆசை எப்போதும் தெளிவாக இல்லை, அது நீ இருந்த நேரத்தில் மட்டும் வெப்பமடைந்தது.

நீயில்லாத வாழ்க்கையில் சந்தோசம் கடந்து போனது, ஆனால் நினைவுகள் மட்டும் எனக்கு சிறகாக இருந்தது. அதனால்தான் இன்று நான் பறக்கிறேன்… உனது நேசத்தின் தூண்டுதலாக!

நம் வீதிகளைத் தாண்டி நடக்கும்போது, ஒவ்வொரு இடமும் உன்னை நினைவுபடுத்துகிறது. நீ அல்லாமல் என் வாழ்க்கையில் எதுவுமே புதியதாக தெரியவில்லை.

மணக்கும் காற்றை கூட நான் விழித்து விடுகிறேன், அதில் வரும் பார்வையின் வாசல் நீ என்று நம்புகிறேன். என்னை தொட்ட காற்றும் உன் நினைவுகளால் தொலைந்திருப்பது போலத்தான்!

நான் மட்டும் தான் உன்னை காதலிக்கவில்லை, உன் நினைவுகளும் என்னை காதலித்தன. அவைகள் என் நிழலை பிரதிபலிக்கும் வரை, நீ எங்கே சென்றாலும் நான் பின்னால் இருப்பேன்.

நீ சொன்ன வாக்கியங்கள் பொய்கள் இல்லை, ஆனால் உண்மையான உணர்வு அந்த வார்த்தைகளில் இல்லை. உண்மையான காதல் புன்மையிலும் துடிக்கும் என்பது அர்த்தமுள்ள நிகழ்வாகவே அமைந்தது.

வாழ்க்கை என்பது ஒவ்வொரு அனுபவத்தின் தொகுப்பே. கவிதை போலல்லவா காதலும்? சில வரிகள் சாதனையாய்… சில வலியாய்.

நீ பேசவில்லை, நான் கேட்டேன். மௌனம் தான் அந்த நேரம் பதில் அளித்தது. இன்று அது நண்பனாகவே விட்டுவிட்டது… என் மனதுக்குள் மட்டும் பேசுகிற மௌனம்.

இணைபிரியா உறவுகள் சில நேரம் மனதில் சூதாக்க முடியும். நாம் பிரிந்ததற்கு காரணம் நேரம் அல்ல… அது பேசாத நேரங்களில் நிகழ்ந்த தவறுகள்.

உன்னை நேசிக்க ஒரு காரணம் தேவை இல்லை, அன்பு வந்தது என் மனதின் பரிதவி வழியாக. பாதை இல்லாத பாதையில் நான் செல்லத் தொடங்கியது அந்த நாள் முதலில்.

சின்னதாக இருந்தாலும் என் வாழ்நாளில் நட்சத்திரம் போல நீ ஒளிர்ந்தாய். இன்று இருள் சூழ்ந்தாலும் உன்னை பார்த்த அந்த ஒளி மட்டும் என் கண்களில் உள்ளது.

என் மனதில் எழும் ஒவ்வொரு எழுத்தும் உன்னைத் தொடர்ந்தே படர்கிறது. நானாக இல்லாமல், அனுபவித்ததை நீங்க முடியாமல் எழுதுகிறேன்.

அன்பு பசியா இருந்தால், நீயிருந்து நான் உணர்ந்த ஓரணு போதும். அது எப்போதும் என் உள்ளத்தை நிரப்பும் உணர்வு!

நாம் இன்னும் பேசிக்கொண்டிருக்கின்றோம், உணர்வுகளின் ஊர்வலத்தில் வலிக்காத பயணம். இது ஒரு தொடர்… முடிவு தேவைப்படாத தொடர்.

சட்டெனப் பிடித்த கைகள், சில நேரம் விட்டுவிட இயலாததாகிவிடும். உன் கை என் கையில் இருந்த நொடியே வாழ்க்கையாக மாறிவிட்டது.

நான் சிரித்தேன் என்று நீ நம்பிவிட்டாய்… ஆனால் அந்த சிரிப்பே என் புன்மையாய்த் திகழ்ந்தது. ஒரு புன்னகையில் காதலும், வலியும் இருந்தது.

உனக்காக எழுதப்பட்டது என நினைக்கும் கவிதை, இன்று எனக்கு மட்டுமே புரியும் உணர்வாயிற்று. அதை நீ வாசிக்கவில்லை எனினும் உன் பெயர் சொல்லும் ஒவ்வொரு வரியும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

மௌனத் திறவுகோலால் நீ போனபின் மறந்து விட முயன்றேன்… ஆனால் அந்த கதவு போகாமல் என் நினைவு வாசலாகவே வைக்கப்பட்டுள்ளது.

கண்கள் மூடியதும் நூலகத்தின் வாசலில் நம் கவிதைகள் ஓடுகின்றன. நமக்குள் நடந்த ஒவ்வொரு உரையாடலும் நான்தான் வாசிக்க ஒதுக்கவேந்துகிறேன்.

நான் மறக்கும்படி வழிவிலகினாய்… ஆனால் சுற்றுலா நினைவுகள் இரவில் எனைச் சுற்றுகின்றன. காலம் மறந்தாலும் நிஜங்கள் மறைவதில்லை.

இந்த பயணத்தின் கடைசியில் நீ ஒரே ஒரு சிரிப்பினால் என் கவிதையை முடித்தாய். காதல் என்று நினைத்தது ஒரு உறவின் கடைசி பக்கம் ஆகிவிட்டது.