100+ சிறந்த காதல் கவிதைகள் | Love Kavithai in Tamil

உன் விழியோடு எனது மனம் பேசினது, ஒரு பார்வையில் என் உயிர் நிலைத்தது. ஓரமாய் நின்றாய் நீ, என் உலகமாய் மாறினாய்.

கண்ணின் வழி வந்த காதல், மொழியில்லாமல் செதுக்கிய கவிதை. நாள் முழுதும் நினைவோடு, என் கண்கள் உன்னையே தேடுகின்றன.

மௌனத்தில் கூட நாம் பேசிக்கொள்கிறோம், அமைதியே நம் காதலின் மொழி. ஒரு பார்வை போதும் புரிந்துகொள்வதற்கு, மனங்கள் ஒன்றாக இசைகிறது.

உன் நினைவில் மனது பொங்குகிறது, மழைக்காலக் கவிதை போல் சிரிக்கிறது. சிறு வார்த்தையிலும் பெரும் சந்தோஷம், அது தான் என் காதலின் உண்மை உணர்வு.

விட்டுச்சென்றாலும் நிழலாய் இருக்கிறாய், நீ இல்லா நொடிகளில் கூட உயிராய் இருக்கிறாய். உன் நிழல் என் கனவிலும் வருகிறதே, என்னில் நீ என்றும் வாழ்கிறாய்.

அவள் சிரிப்பு என் வாழ்வின் ஒளி, அவள் நினைவில் என் காலை துவங்குகிறது. அழகான வார்த்தைகள் இல்லை என்றாலும், அவள் நினைவே கவிதையாய் உயிர்பெறுகிறது.

உன்னை இழக்கலாம் எனும் ஒரு பயம், என் உள்ளத்தை ஒவ்வொரு நாளும் நடுங்கச் செய்கிறது. நீ இல்லாத நாள்கள் யோசித்தால், மூச்சுக்கூட நிற்க விருப்பமில்லாமல் செய்கிறது.

ஒரு வார்த்தை கூட இல்லாமல் பிரிந்தேனே, என் இதயம் இன்னும் உன் வழியை தேடுகிறது. நினைவுகள் மட்டும் தான் மீதமிருக்கின்றன, அவை ஒவ்வொன்றும் ஒரு கண்ணீரில் சுருங்குகின்றன.

சிறு வார்த்தையில் சண்டை, பின்னர் மெலிதாய் அழுகை. நீயின்றி ஒரு நிமிடம் கூட, எனக்குள் ஓர் காலிக்குள் பெரும் பரிதாபம்.

வெளியில் நண்பன் போல நடிக்கிறேன், உள்ளத்தில் உன் பெயரையே தேடிக்கொள்கிறேன். நான் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும், உன்னை மறைத்துச் சிரிக்கிறேன்.

மழையிலே நம்மோடு நடந்த காதல், ஒவ்வொரு துளியிலும் உன் புன்னகை இருக்கிறது. துணையாக பிடித்த கையை மறக்க முடியவில்லை, அந்த மழை என் நினைவில் இன்னும் நனைக்கிறது.

நீ என்னை காதலிப்பாய் எனும் நம்பிக்கை, என் இதயத்தின் ஒவ்வொரு துடிப்பிலும் இசைக்கிறது. நான் சொன்ன வார்த்தைல்ல, நீ காட்டும் பார்வையில்தான், என் எதிர்பார்ப்பு உயிர் பெறுகிறது.

வார்த்தைகள் இல்லாத அமைதி, மௌனத்தின் நிழலில் காதல் மலர்ந்தது. கண்கள் மட்டுமே பேசின, மனம் மட்டும் காதலித்து விட்டது.

சொல்லாமலே நாம் வாழ்ந்த காதல், நிசப்தத்தின் அழகான மொழி. வெளி உலகம் அறியாது, மனங்கள் மட்டும் ஒருங்கிணைந்தன.

உன் கையைப் பிடித்த என் விரல்கள், அன்றிலிருந்து நடனம் ஆடுகின்றன. மௌனமாக இருந்த நொடியே, மனதின் முழு கவிதையாயிற்று.

நீ அருகில் இருந்தாலும் பேச இயலவில்லை, மனம் மட்டும் உன்னை உருக்கி உருக்கி பேசினது. அந்த நாள் என் நெஞ்சில் இன்னும், நிசப்தமாக கவிதை எழுதுகிறது.

நம்ம காதல் ஆரம்பமான நாள், நிழலாகவே என் வாழ்வில் சேர்ந்த நாள். அந்த தேதியை தினமும் நினைத்து, என் இதயம் உனக்கு நன்றி சொல்கிறது.

உன் சிரிப்பில் ஒளிந்திருந்த காதல், நான் கவனிக்காத போது நுழைந்தது. அந்த சிரிப்பு என் வாழ்வின் ஒளியாகி, நான் காதலிக்கத் தொடங்கினேன்.

“ஹை” என்ற ஒரு சொல், என் வாழ்வின் கதையை எழுதத் தொடங்கியது. அந்த ஒரு வார்த்தைதான், இப்போது என் காதலின் அடையாளம்.

சொல்ல முடியாத காதல், கண்ணீராக மட்டும் வந்தது. அந்த ஒரு நிமிடம், என் மனதை நிரந்தரமாக மாற்றியது.

சிறிய மலர், ஒரு இனிப்பு வார்த்தை, அது தான் என் வாழ்வின் சிறந்த பரிசு. அந்த நாளை நினைத்தால் கூட, உன் புன்னகை என் மனதைக் குளிர்விக்கிறது.

தவறுதலாய் பட்ட உன் கை, என் இதயத்தையும் தொட்டது. அந்த சிறு தட்டில் தோன்றிய நட்பு, இன்று காதலாக மலர்ந்திருக்கிறது.

நீயும் நானும் பேசவில்லை, மௌனமே நம் காதலின் மொழி. அந்த தினங்கள் என் நினைவில் நிறைந்திருக்கின்றன, வார்த்தைகள் இல்லாத கவிதைகளாக.

ஒரு கண் துடிப்பு, ஒரு திடீர் பார்வை, அதிலேயே காதலின் தொடக்கம். அந்த கணம் மறக்க முடியாதது, நான் உயிரோடு இருக்கும்வரை.

“உன் முகத்தில் ஒரு புது ஒளி” என்றான், நண்பன் சொன்னது உண்மைதான். அந்த புன்னகை எனக்கே புரியவில்லை, உன்னால் நான் மாறிவிட்டேன்.

மழை பெய்தாலும் நீ வந்தாய், விழாமல் என் விழியிலேயே நின்றாய். அந்த தருணம் என்னை காதலிக்கச் செய்தது, நீ ஒரு வார்த்தை கூட சொல்லாமலே.

உன் பெயரை முதன்முறையாக கேட்ட தருணம், என் நெஞ்சம் ஒரு பாடலாய் ஒலித்தது. அந்த பெயர் என் இதயத்தின் மந்திரமாய், இன்று வரை சுவைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

நூல்கள் என் முன்னால் இருந்தன, ஆனால் நினைவுகள் அனைத்தும் உன்னில் மட்டும். பாடங்களுக்குள் புகுந்து விடாத காதல், மனதில் மட்டும் வாசிக்க வைக்கிறது.

அவள் பேசும் ஒவ்வொரு சொல், என் இதயம் துடிக்க ஒரு இசையாகும். வார்த்தைகள் அவளுக்கே சொந்தமாய் தோன்றும் போது, நான் காதலாகவே மாற்றப்பட்டு விடுகிறேன்.

அவளும் நானும் பேசவில்லை, ஆனால் எங்களுக்குள் ஏதேனும் நடந்துகொண்டே இருந்தது. மற்றவர்களுக்கு புரியாத இந்த பிணைப்பு, எனக்கு மட்டும் உயிராகிவிட்டது.

அவள் அருகில் நின்று கண்ணாடியில் பார்க்கும் போதே, நாம் ஒரே பெட்டியில் தெரிந்தோம். அந்த ஒளி நம்மை காதலிக்க வைத்தது, சாயலும் நிழலும் ஒன்றாகி விட்டது.

“சாப்பிட்டாயா?” என்ற அவளின் வினா, நான் காதலின் முழு வரலாறை உணர்ந்த தருணம். அந்த ஒரே கேள்வி, என் மனதை காப்பாற்றியது.

சூரியன் எழுவது போல், அவளது ஆன்லைன் பிங்க் எனை உயிருடன் வைத்தது. காலை நேரம் எப்போதும் அவளுக்காக, கண்ணும் கனவுகளும் திறக்கின்றன.

அவள் சுவர் அருகே நின்றாள், நிழலோ என் இதயத்தைத் தொட்டது. அந்த நிழலில் கூட காதல் உண்டு என்றால், அவளே என் வாழ்வின் ஒளி.

அவள் நேரில் வரவில்லை, ஆனால் அவள் கண்கள் பேசிக்கொண்டே இருந்தன. ஒவ்வொரு பார்வையும் ஒரு கவிதை, அந்த பார்வையில் தான் என் காதல் முழுவதும்.

அவள் என் கண்ணீரை துடைத்தாள், துடைப்பதோடு என் உயிரையும் தொட்டாள். அந்த கரங்களை நான் மறக்கவே முடியவில்லை, அதில் என் காதல் வாசிக்கப்படுகிறது.

அவள் சிரிக்கும்போது, பூமிக்கு வானம் வண்ணம் பூசும். அழகு என்பது ஒரு வார்த்தை அல்ல, அவள் ஒரு விளக்கம் தான்.

காற்று நம்மைத் தொட்டபோது, அவளது பரிசினை நினைத்தேன். அவள் இல்லாமல் கூட அவள் இருந்தாள், அந்த தென்றல் என் காதலின் தூதர்.

கிலோமீட்டர்கள் இடையில் இருந்தாலும், என் மனம் அவளுடன் தான். தொலைவு பேச முடியாது, ஆனால் காதல் பேசிக்கொண்டே இருக்கிறது.

அவள் அமைதியாக இருக்கும்போது கூட, என்னை எண்ணுகிறாள் என்று உணர்கிறேன். அந்த அமைதியில் கூட காதல் புழங்குகிறது, நான் அவளின் நினைவுகளில் உயிர்வாழ்கிறேன்.

நான் கண்களை மூடினேன், அவள் ஒரு கவிதையாக வந்தாள். முழு இரவையும் அவளோடு கழிக்கலாம் போல, முழுமையான கனவாய் இருந்தாள்.

அவள் சிரிப்பது பார்க்கும் போதே, பூமி சுழற்சி வேகம் எடுக்கும் போல. அந்த சிரிப்பு என்னை உயிரோடு வைத்தது, நான் சிரிக்க மறந்த போதெல்லாம்.

அவள் பெயர் இல்லாத கவிதைகள், அவளையே சொல்கின்றன. மறைமுகமாக எழுதினாலும், நடுவே அவளின் சுவாசம் தெரிகிறது.

ஒரு வார்த்தை இல்லாமல் பேசினோம், அந்த மௌனம் காதலின் மேல் வரிகள். வார்த்தைகள் தேவை இல்லை என்று புரிந்தது, அவளின் பார்வையில் நான் உறுதியாகிறேன்.

தவறாக அழைத்தேன் என நினைத்தேன், ஆனால் அது என் இதயத்தின் விருப்பமாய் இருந்தது. அந்த அழைப்பின் ஒலி மட்டும் இல்லை, அதில் என் காதலின் துடிப்பு இருந்தது.

வழியில் திடீரென்று அவள் வந்தாள், என் இதயம் ஓரமாக ஓடிவிட்டது. அந்த ஒரு கணம் என் வாழ்வின் திருப்பமாகி, நான் இருந்தே மாறிவிட்டேன்.

நகை தான் பளிச்சென்று வெள்ளி போல, ஆனால் அவளின் புன்னகை தான் மின்னல் போல. நகை வெண்மை என்றால், அவள் சிரிப்பு என் மனதின் பொற்கொடி!

மழைத்துளி விழும் ஒவ்வொரு நொடியிலும், அவள் நிஜமாக என்னை தொட்டாள். பனிக்காற்று நான் இல்லை — காதலின் நீர்த்துளி தான், அவள் நினைவோடு குளிக்கும் கவிதை.

புகைப்படம் ஒன்றே இருந்தது, ஆனால் அதில் அவள் கண்கள் என் மனதை அணைத்தன. அவள் பார்வை ஒரு மொழி என்றால், நான் காதலாய் பதில் சொன்னேன்.

அவள் பேசவில்லை, அவள் அமைதியே என் காதலின் நிசப்தக் கவிதை. சத்தம் இல்லாமலே காதல் பறந்தது, அவளின் மெளனம் என் உயிர்!

தனிமையில் என் விரல்கள் என்ன செய்கின்றன தெரியுமா? அவளின் பெயரை ஓர் பக்கம் எழுதி மறுபக்கம் அழிக்கின்றன. அவள் இல்லாத இடத்தில் கூட, அவள் பூரணமாய் இருக்கின்றாள்.

மற்றவர் அவளின் அழகை புகழ்ந்த போது, நான் சிரித்தேன்… ஆனால் உள்ளம் கலங்கியது. காதல் என்பது எல்லாம் ஒத்துழைப்பு இல்லை, சிறு பொறாமையிலும் அது உயிர் பெறும்.

“எங்க கமளி?” என அவள் கேட்கும் போதெல்லாம், அவளுக்குள்ளே உள்ள குழந்தையைக் காண்கிறேன். அந்த சிறு தேடல்களில் கூட, நான் அவளை இன்னும் அதிகம் காதலிக்கிறேன்.

நூறு பேர் பார்த்தாலும் பரவாயில்லை, அவள் என் பெயரைச் சொன்ன அந்த நொடி உலகம் மறந்தேன். அவள் சொல்லும் என் பெயரிலே தான், என் முழு உயிரும் ஒளிக்கிறது.

வாக்குவாதம் வந்தாலும், அவள் வார்த்தைகள் வன்மம் இல்லை, அதில் கூட பாசம் ஒளிந்திருந்தது. வெற்றி யாருக்கு என்றல்ல, காதல் யாருக்குள் என்பது முக்கியம்!

அவள் தும்மும் சத்தம், எனக்கு ஒரு நகைச்சுவை கவிதை. அந்த சத்தம் கூட என் நெஞ்சை நகைக்க வைத்தது, காதல் என்பது பெருமூச்சுகளிலும் இருக்கிறது.

நீ வந்தாய் என் கனவில் மட்டும், உண்மையாய் இல்லை — ஆனாலும் முழுமையாய் இருந்தாய். காணாத காதலுக்கே என் கவிதை, உன்னைவிட உணர்வுகள் பெரிதாயின.

கைத்தொலைபேசி கேட்கும் ஒரு வார்த்தை, வாழ்வின் செல்வமாய் தோன்றுகிறது. காதலில் ஆசை என்பது தவறு இல்லை, அது தான் இதயம் முழுமையாவது!

நீ மெசேஜ் அனுப்பும் வரை, விநாடிகள் வருஷமாய் தெரிகிறது. ஒரு எழுத்து வந்தாலே, என் உலகம் சிரிக்க ஆரம்பிக்கும்.

நீ பார்த்த பார்வையில் பசுமை, அதில் என் மனமும் பூக்கின்றது. நடந்து போன பாதையில் கூட, உன் பார்வை வைக்கையில் செந்தமிழ் பாடுகின்றேன்.

உன் விழிகள் என் பெயரை சொல்லவில்லை, ஆனால் காதலை சொல்லி முடித்துவிட்டன. மௌனத்தின் மொழி தெரியாத எனக்கும், உன் கண்கள் அர்த்தம் சொல்லித் தந்தன.

நீ இல்லாத இரவில், நிழலும் துணையில்லை, மௌனமாய் பேசுகிறது என் ஏக்கம். நட்சத்திரங்கள் கூட உன்னைக் கேட்டுவிட்டு, அழுதேன் நான் போர்வை உடன் மட்டும்.

ஒரே மெசேஜ்… ஆனால் அதில் உன் மூச்சு கூட இருக்கிறது, அதுதான் என் நெருக்கத்தின் சாட்சியம். வார்த்தைகள் இல்லை என்றாலும், உன் typing dot கூட என்னை உயிரோடு வைத்தது.

நீ பேசும் ஓர் ஒலியில், நான் நாளையே மறந்தேன். காலமோ ஓடியது… ஆனால் என் நாட்கள் உன்னில் நிறைந்தன.

நீ வருவாய் என்று எண்ணி, மழையிலே கூட நனைந்தேன். வராத உன் கால் சத்தம், என் மனதில்தான் தினமும் மீண்டும் கேட்கிறது.

நீ சிரிக்கும் ஒவ்வொரு நொடியும், நான் காதலிக்க மறுக்க முடியாத ஒன்று. அதில் என் உயிர் தங்கிவிட்டது, நீ சிரிக்காத நாள் எனக்கில்லை.

பார்வையில் பதுங்கிய உணர்வு, பேசாமல் பேசும் நிமிடம். உன் கண்ணோட்டம் தொடும் போதே, என் மனம் மலராகிறது.

மௌனம் தான் உன் பதிலாக இருந்தாலும், அதில் என் காதல் முழுமை காணும். ஒரு சொல் இல்லாமல் நீ நனைத்தாய், நான் முழு வாழ்வும் காதலாய் விரிந்தேன்.

உன் நினைவில் தவிக்கும் என் இதயம், நீ வராத பொழுது கூட சிரிக்க முயலும். கண் மூடினால் கனவாய் வருகிறாய், கண் திறந்தால் காலியாகி விடுகிறாய்.

நீ தொலைவில் இருந்தாலும் பரவசம், உன் நினைவு தென்றலாய் வருகிறதடி. உடலால் அருகில் இல்லையெனினும், மனதில் உன் நிழல் தொடர்கிறது.

உன் பார்வை பூவின் மென்மை, என் கவிதைக்கு உயிரானது. மௌனத்தில் நீ சொல்வது காதல், அதில் என் வாழ்கையும் அடங்கியுள்ளது.

நீ பேசாமல் இருந்தாலும், உன் பார்வை என்னைத் தழுவியது. அந்த ஒரு நொடி போதும், நான் வாழ்நாளெல்லாம் நினைக்கிறேன்.

நீ பார்த்த அந்த கணம், என் நெஞ்சில் நிலையாகி விட்டது. வாழ்க்கை முழுக்க நினைத்தாலும், அந்த நினைவே முதலில் வரும்.

நீ எங்கே இருந்தாலும் பரவாயில்லை, உன் நினைவுகள் நிழலாய் வரிகின்றன. அந்த சின்ன சிரிப்பு கூட, என் மனதைக் கவர்ந்துவிட்டது.

நீ சொன்ன ஒரு மெல்லிய சொல், என் உள்ளம் முழுக்க உருகியது. உன் பார்வையிலே ஒரு தயை, அதில் என் இதயம் நனைந்தது.

மலர் வீழும் போல், உன் வார்த்தைகள் என் உள்ளத்தில்தான் விழுகிறது. அழகை அல்ல — அன்பை தேடுகிறேன், அது தான் என் வாழ்க்கையின் ஆரம்பம்.

பேச்சுகள் இல்லாத அந்த நிமிடம், நம்முள் இசை போல ஒலித்தது. கண்கள் மட்டும் பேச, உளத்தில் நூறு கதைகள் எழுந்தன.

நீ வந்ததும் என் இதயம் சிரித்தது, அந்த சிரிப்பே இன்று வாழும் காரணம். நீயின்றி இருந்த நாட்கள் — வெறும் நிழல், நீ உள்ள நாள்கள் — வானில் வானவில்!

அவன் பேசும் குரல், அவள் பார்வையின் பாசம், இரண்டும் என் வாழ்நாளில் நிலையான ஓசை. நினைவுகள் சில நேரம் காயமாக இருந்தாலும், அவைதான் காதலின் உண்மையான சுவை.

மழை துளிகள் விழுந்தது போலவே, உன் தொடுதலிலும் ஒரு குளிர்ச்சி. மனது நனைந்த நிமிடம்தான், நம் காதலின் ஆரம்பமாய் இருந்தது.

சிறு வார்த்தையிலே சொல்ல முடியவில்லை, அதனால் நெஞ்சில் பெரிய எழுத்தாய் செதுக்கியேன். நீயோ இல்லாமல் கூட, எனது உள்ளம் ‘நீ’யாகவே வாழ்கிறது.

ஒரே மேசையின் இருபுறம் நாம் இருந்தாலும், இரு உலகங்களைப் போலவே அலைந்தேன். அவள் கை நகரும் ஒவ்வொரு கணத்திலும், நான் என் இருதயத்தைத் திரும்பத் தேடியேன். அழகின் வரையறை புத்தகங்களில் இல்லை, அவள் நடையில் ஒளிந்திருந்தது. ஒரு பார்வை மட்டும் விட்டாள் — அதில் வேலை மறந்து, வாழ்க்கையே மாறிவிட்டது!

பணிமனையில் ஒரு புதுப் பூந்தொட்டாம், அவள் வந்து நின்ற இடமே. பார்வை யாருக்கும் சொந்தமல்லவாம், ஆனால் எனக்கு அது விலைமதிப்பில்லா நிழலாகிவிட்டது. அவளின் கண்களில் வேலை பற்றிய கவனம், ஆனால் என் மனதில் அவள் பற்றிய கவிதை! முதல்முறையாய் பார்த்த அந்தச் சமயத்தில் நான் சிரித்ததும் என் வாழ்க்கை தொடங்கியது.